کل انقلاب رو بالا پایین کردیم

نبود که نبود

بابا یه طرح نا قابل میخواستیم نه بیشتر نه کمتر

خلاصه دیگه ساعت 8:30 به قول لیلا دست از پا دراز تررسیدیم خونه

درست از ساعت 5 بعد از ظهرفرهنگسرا و بعدش انقلاب رو زیر و رو کردیم

و هیچی نبود

خسته ام از پا درد دارم میمیرم

تو اون گرما یه لیوان نوشیدنی خنک ادم رو سر حال میاره

پ ن : دیشب خیلی ناراحتت کردم اما به منم حق بده وقتی میگی دیگه نمیتونی ادامه بدی پس دیگه هیچ توقعی نمیتونی از من داشته باشی اما من بازم ازت عذر خواهی میکنم

پ ن : دوباره این قبض های تلفن اومد اما این دفعه من یکی از تعجب چشمام چهار تا شد کمتر از اونی که فکر میکردم اومده بود

پ م : دارم بازی رو شروع میکنم مطمئنم که کاره درستی رو شروع نمیکنم

اما این حس کنجکاوی بالاخره منو خفه میکنه

چرا تعجب کردید ؟

مگه نمیشه اول خدافظی کرد بعد سلام داد

نمیدونم چرا ؟؟؟....ولی اون شب حس یه شعر خدافظی رو داشتم تا یه شعر اشنای

پ.ن : فردا یه قرار مهم دارم

دیدی الان مخت رفت جای که نباید بره از اون قرار ها نه از این قرار ها

فردا میخوام برم دیدن یکی از بهترین نقاش های رئالیسم و مدرن

اگر قبول کنه میخوام ادامه کاره طراحی و رنگ روغنم رو از خودش یاد بگیرم

تا اگر خدا بخواد ما هم خیر سرمون یه نقاش درسته حسابی بشیم (زهی خیال باطل )

پ .م : (پ .م ) هم از من دراومد

فردا اولین تابلوی رنگ روغنم تموم میشه